ในภาษาไทย เหล็กกล้าที่มีคุณสมบัติทนต่อการผุกร่อน เรียกกันอย่างเป็นทางการว่า “เหล็กกล้าไร้สนิม” เป็นคำศัพท์บัญญัติมาจากภาษาอังกฤษคำว่า “stainless steel”  คำ “เหล็กกล้าไร้สนิม” เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อไหร่ไม่เป็นที่แน่นอน แต่ “เหล็กกล้าไร้สนิม” เป็นคำที่ใช้กันในทางวิชาการ ตำราเรียน และหน่วยงานทางราชการ ในพจนานุกรมไทย ฉบับราชบัญฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 ได้บัญญัติศัพท์คำว่า “เหล็กกล้า” ไว้ว่าเป็นคำนาม หมายถึง “เหล็กที่มีธาตุคาร์บอนเจืออยู่ประมาณร้อยละ 0.15-1.5 สมบัติของเหล็กกล้าแตกต่างกันไปตามจํานวนร้อยละของธาตุคาร์บอน และของโลหะอื่นที่เจือปนอยู่ ทั้งยังขึ้นอยู่กับอุณหภูมิที่ใช้ในการเตรียม  เหล็กกล้านั้น ๆ ด้วย”   ส่วนคำว่า ”เหล็กกล้าไร้สนิม” ไม่พบในพจนานุกรมไทย ฉบับราชบัญฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 แต่ปรากฏครั้งแรกในหนังสือศัพท์วิทยาสาสตร์ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พิมพ์ครั้งที่ 1 เมื่อปี พ.ศ. 2528 เพื่อใช้กับคำศัพท์ “stainless steel’ โดยคณะกรรมการบัญญัติศัพท์วิทยาสาตร์ในขณะนั้น ต่อมาในปี 2553 คณะกรรมการจัดทำพจนานุกรมศัพท์วิทยาศาสตร์ได้ให้ความหมายของเหล็กกล้าไร้สนิมไว่ว่า “เหล็กกล้าที่เจือโลหะโครเมียมหรือโลหะโครเมียมกับโลหะนิกเกิล บางชนิดมีธาตุอื่นเจือปนบ้างเล็กน้อย ทนการกัดกร่อนในสภาวะปรกติ” […]